καιρός της σποράς

Αν οι καιροί της ακμής είναι συναρπαστικοί – όπως πάντα η άνθηση και η καρποφορία – καθώς βγαίνουν κυνήγι η πρόοδος και η ευημερία και η εξέλιξη και βιάζονται να διανύσουν τις ανοιξιάτικες μέρες που αργούν να νυχτώσουν κι αγωνίζονται ν’ αποδείξουν το ένα καλύτερο από το άλλο τα έργα του ανθρώπου

Οι καιροί της παρακμής είναι εκείνοι οι μαγικοί καιροί – όπως πάντα η σπορά και η καλλιέργεια – όταν η εργασία, ο μόχθος και ο ιδρώτας που παγώνει πάνω στο κορμί καθώς βραδιάζει νωρίς την εποχή του φθινοπώρου, αγρυπνούν μυστικά σε πείσμα του κόπου και σκέφτονται ελεύθερα σε πείσμα του σκότους για να φέρουν στο φως του κόσμου το όνειρό τους

έναστρη έρχεται

αρχαία, πυκνά, μεγάλα δέντρα ρίχνουν την εσπερινή σκιά τους στα μονοπάτια του δάσους
ανάμεσα στα φυλλώματα μια έξοδος στα δυτικά τ’ ουρανού με βγάζει στο φως του ήλιου που βασιλεύει κι οδηγεί τη μέρα μακριά πέρα απ’ τον ορίζοντα
ακολουθώ τη νύχτα όπως έρχεται: βαθύ, έναστρο μπλε τυλίγει τον κόσμο: τον θεραπεύει από την έπαρση, τον ξεκουράζει απ’ την υπερβολή, τον θρέφει με το όνειρο

η ευχή των χριστουγέννων

Αίγλη: Εύχομαι το θείο στοιχείο μέσα μας το κρυμμένο κάτω απ’ τα πέπλα του μόχθου και του φόβου ν’ αφυπνιστεί, να ενεργοποιηθεί και να κάνει παράδεισο τον κόσμο.
Αντιφωνητής: Ο κόσμος παράδεισος δεν πρόκειται να γίνει αλλά μια ευχή δεν κοστίζει και τίποτα.
Αίγλη: Μεγάλη σκλαβιά η άρνηση. Κι αυτή η ευχή κοστίζει. Κοστίζει σ’ ενέργεια και πάθος. Και θρέφει την αναπνοή των ονείρων. Τη ζωή της φαντασίας.
Θέλει ισχυρή προσπάθεια κι επίπονη επιμονή για να διατηρεί ζωντανή στο καλό τη φαντασία ο άνθρωπος και μια μέρα ν’ αλλάξει τον κόσμο σε παράδεισο όπως έχει κάποια λησμονημένη αρχαία στιγμή υποσχεθεί.

ανατολή

τα χρώματα που βάφει ο ουρανός ζηλεύει τ’ όνειρό μου