χορός

Σηκώνω το βλέμμα από το μόχθο της ημέρας
Ζεστός βοριάς τη μαστίγωνε ώρες
Δυο χελιδόνια χορεύουν
Ψηλά, μακριά, πάνω απ’ τα μάτια μου
Βαθιά μέσα στο εσπερινά γαλάζιο φως του θόλου
Ο ουρανός
Αιώνες περιμένει ο ουρανός να ελαφρύνεις

τόλμη

Δες
Πόσα αστέρια μας κοιτάζουν απόψε
Κι ένας πλανήτης ψηλώνει την ανατολή της νύχτας
Και το φεγγάρι, στο άδειασμα, μόλις
Ξαπλώνει χαμηλά στον ορίζοντα πάνω στ’ ανατολικά βουνά
Που δε βλέπεις μέσα στο σκοτάδι, αλλά ξέρεις ότι είναι εκεί
Γιατί το στέρεο στέκει στη θέση του και όταν ο ήλιος κρυφτεί πίσω απ’ τη ράχη του κόσμου

να δούμε το θαύμα

Αυτή την ειρηνική ώρα που σερβίρεις δυο ποτήρια παγωμένο λευκό, πλάι σε μια πιατέλα μοσχόφλουδα, ενώ τα πουλιά ψάλλουν τον εσπερινό μες στις φυλλωσιές και τα μάτια βλέπουν μακριά γαλήνιο το πέλαγο να σμίγει στον ορίζοντα με το διαυγές στερέωμα,

Αλλού,
Άνθρωποι μεθούν με τη μυρωδιά του αίματος και γλεντοκοπούν με την πλαταγή των όπλων και στρώνουν τραπέζι κάτω στο κρύο χώμα χωρίς φρέσκο ψωμί κι ο ουρανός νέφη ταραχής χαμηλώνει πάνω απ’ τη σκέπη τους και το βλέμμα τους δεν πάει πέρα από ένα διαρκώς επαναλαμβανόμενο
Γιατί
Ή, των πιο τολμηρών,
Ως πότε

Ως να δούμε μακριά βαθιά μέσα
Ως το θαύμα