φλάουτο

Το τραγούδι μας
σχηματίζει τον κόσμο
Χαρά απνευστί

άσκηση θάρρους

“Να ζητάτε βοήθεια,” λέει η νέα γυναίκα απέναντί μου. Συνομιλεί με μια εθελόντρια, παραμονή πρωτοχρονιάς, για το πώς μέσα σε τόσο δύσκολες οικονομικά συνθήκες ανταποκρίνεται ο κόσμος στο κάλεσμα του συλλόγου.
“Να ζητάτε βοήθεια.” Παίρνω τα λόγια της παραμονή πρωτοχρονιάς να καλωσορίσω τον καινούργιο χρόνο που υπόσχεται ότι θα πετύχει να παίρνει από αυτούς που δεν έχουν.
Το να ζητάς βοήθεια, σκέφτομαι, είναι άσκηση θάρρους. Είναι απίστευτα πιο δύσκολο από το να προσφέρεις.
Δίνοντας λίγα χρήματα, ακόμα κι από αυτά που δε σου περισσεύουν ή, παρέχοντας λίγο χρόνο, ακόμα κι αν τρέχεις να τα προλάβεις όλα, σου επιστρέφεται αυτή η μοναδική αίσθηση ότι έκανες κάτι για να γίνει καλλίτερος αυτός ο κόσμος. Αλλά ζητώντας;
Κι όμως ζητώντας. Από εκεί ξεκινούν όλα. Εκείνος που ζητά βοήθεια είναι εκείνος που αναγνωρίζει την έλλειψή του. Εκείνος που ζητά βοήθεια είναι εκείνος που μας δίνει την ευκαιρία να προσφέρουμε. Εκείνος που ζητά βοήθεια είναι εκείνος που φορά στο σώμα του ανοιχτή την πληγή του κόσμου.

βλέπει μακριά

Η ησυχία στέκει απεγνωσμένα λευκή και όμορφη – μόνο η φωτιά κάπου κάπου της δίνει ένα ρίγος, η φωτιά πίσω απ’ τη ράχη μου. Κοιτάζω έξω από αυτό το παράθυρο: δε βλέπει πολύ μακριά. Απ’ το θόλο κρέμεται κουρτίνες το χιόνι, μόλις που διακρίνεται η ράχη απέναντι. Η μέρα μοιάζει να φεύγει νωρίς: άναψε φως στην κουζίνα. Το τραπέζι στρώθηκε μετά από μακρύ ταξίδι. Όλοι φτάσαμε, καθένας από άλλη γωνιά των καιρών. Εξουθενωμένοι: εργαστήκαμε σκληρά για να είμαστε εδώ. Είναι η στιγμή που απελπισμένα χρειαζόμαστε τη φαντασία μας: πρέπει να δούμε πού θα πατήσει το επόμενο βήμα – κι ελπίζουμε ότι δεν την έχουμε αμετάκλητα εγκαταλείψει

πλανήτης

Μεσημέρι ζεστό στην άσφαλτο
Δρόμος μακρύς
Ώρες ταξίδι
Ως να φανεί
Ψηλά μακριά ο προορισμός
Λευκό
Σύντομη ημέρα
Το φως χύνεται στη δύση
Κι έχει μια βιάση η κρύα νύχτα να ξεκινήσει
Το σκοτάδι μας την υφαίνει το φως μας την ξεφτίζει
Χλωμό στην ανατολή στρογγυλό το πρόσωπο της σελήνης
Ένα σύννεφο φορά σκουφί
Βλέπει απέναντι
Σώμα φωτεινό
Ω πλάνη τις

πρώτη βροχή

Ώρα μικρή ξεκινώ και η νύχτα τυλίγει πυκνή τον τόπο κάτω από βαρύ ουρανό
Στη δύση φέγγει φως φεγγαριού ολόγιομου κρυμμένου πίσω από σύννεφα
Η βροχή ξεσπά
Η άσφαλτος, ζεστή από μακρύ καλοκαίρι, σηκώνει το νερό σε αέρα ξανά μπρος στα φώτα που ρίχνω στο δρόμο μου

αλμυρό πείσμα

Το τραγούδι της επιστροφής της τράτας
Το τραγούδι του τζίτζικα
Αμέτρητοι τζίτζικες φωλιάζουν μες στις φυλλωσιές των πεύκων που οι ρίζες τους αγκίστρωσαν σε χώματα αλμυρά
Βαδίζω απέναντι στον ήλιο – με πείσμα κρατώ τα μάτια μου ανοιχτά στο πρόσωπό του
Πάνω απ’ το κεφάλι μου κρέμεται βράχος
Δίπλα στο βήμα μου πέφτει γκρεμός
Το κύμα σφυρίζει έναν αρχαίο ρυθμό
Η αρχή του κόσμου έρχεται

χορός

Σηκώνω το βλέμμα από το μόχθο της ημέρας
Ζεστός βοριάς τη μαστίγωνε ώρες
Δυο χελιδόνια χορεύουν
Ψηλά, μακριά, πάνω απ’ τα μάτια μου
Βαθιά μέσα στο εσπερινά γαλάζιο φως του θόλου
Ο ουρανός
Αιώνες περιμένει ο ουρανός να ελαφρύνεις

τόλμη

Δες
Πόσα αστέρια μας κοιτάζουν απόψε
Κι ένας πλανήτης ψηλώνει την ανατολή της νύχτας
Και το φεγγάρι, στο άδειασμα, μόλις
Ξαπλώνει χαμηλά στον ορίζοντα πάνω στ’ ανατολικά βουνά
Που δε βλέπεις μέσα στο σκοτάδι, αλλά ξέρεις ότι είναι εκεί
Γιατί το στέρεο στέκει στη θέση του και όταν ο ήλιος κρυφτεί πίσω απ’ τη ράχη του κόσμου

να δούμε το θαύμα

Αυτή την ειρηνική ώρα που σερβίρεις δυο ποτήρια παγωμένο λευκό, πλάι σε μια πιατέλα μοσχόφλουδα, ενώ τα πουλιά ψάλλουν τον εσπερινό μες στις φυλλωσιές και τα μάτια βλέπουν μακριά γαλήνιο το πέλαγο να σμίγει στον ορίζοντα με το διαυγές στερέωμα,

Αλλού,
Άνθρωποι μεθούν με τη μυρωδιά του αίματος και γλεντοκοπούν με την πλαταγή των όπλων και στρώνουν τραπέζι κάτω στο κρύο χώμα χωρίς φρέσκο ψωμί κι ο ουρανός νέφη ταραχής χαμηλώνει πάνω απ’ τη σκέπη τους και το βλέμμα τους δεν πάει πέρα από ένα διαρκώς επαναλαμβανόμενο
Γιατί
Ή, των πιο τολμηρών,
Ως πότε

Ως να δούμε μακριά βαθιά μέσα
Ως το θαύμα

μέλι βερίκοκο

νωρίς το απόγευμα, αργά το μεσημέρι, καλοκαίρι, η ζέστη καταστέλλει, δεν έχω σκοπό ν’ αντισταθώ, άσε με να λιώσω σαν μέλι στο ζεστό σου σώμα να κυλήσω – ίδρωσες, αγάπη μου, μυρίζεις βερίκοκο

ιουλιανή δροσιά

τα σκιερά κρατούν δροσιά στο σπίτι
γυμνά πόδια κινούνται νωχελικά πάνω στο μάρμαρο
στο ένα χέρι βιβλίο, στο άλλο δροσερό
ιουλιανή ημέρα και η ώρα μεσημέρι